اثر بخشی طرحواره درمانی بر تحمل پریشانی وتاب آوری ماداران دارای دانش آموز کم توان ذهنی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه روان شناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران

2 دانشیار دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، گروه روان شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

3 استادیار دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، گروه روان شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

چکیده

مقدمه:وجود فرزند کم توان ذهنی در خانواده تاثیرات منفی و جبران ناپذیری بر والدین بالاخص مادران به جای می گذارد. هدف از این پژوهش اثربخشی طرحواره در مانی بر تحمل پریشانی و تاب آوری مادران دارای دانش آموز کم توان ذهنی در شهر زاهدان بود.
روش کار: در پژوهش حاضر 30مادر دارای دانش آموز کم توان ذهنی ،که در مدارس استثنائی  ناحیه 1و 2 این شهر در سال  1399 مشغول به تحصیل بودند، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه کنترل، و آزمایش مبتنی بر طرحواره درمانی تقسیم شدند. سپس تمامی شرکت کنندگان قبل و بعد از مداخله دو  پرسشنامه تحمل پریشانی و پرسشنامه تاب‌آوری (کانر و دیویدسون) را تکمیل نموده وگروه آزمایشی نیز به مدت 8 جلسه دو ساعته تحت آموزش مبتنی بر طرحواره درمانی قرار گرفتند. در این مدت گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری spss (نسخه 22) و شاخص های توصیفی، تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد طرحواره‌درمانی بر  تحمل پریشانی وتاب آوری موثر است. بدین صورت که این درمان توانسته است تحمل پریشانی وتاب آوری مادران را افزایش دهد.
نتیجه گیری: با توجه به یافته های به دست آمده می‌توان طرحواره‌درمانی را به عنوان یک روش کارا جهت افزایش تحمل پریشانی و تاب آوری در مادران دارای دانش آموزکم توان ذهنی پیشنهاد داد.

کلیدواژه‌ها