خلاصه

مقدمه: بدکارکردی‌های نوروپسیکولوژیک عاملی اصلی در اختلالات روانی شدید، از جمله افسردگی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان عصب‌شناختی یکپارچه‌نگر(INT) در بهبود کارکردهای نوروپسیکولوژیک افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی صورت گرفته‌است.

روش کار: این پژوهش طرحی نیمه‌آزمایشی بود که به صورت پیش‌آزمون- پس‌آزمون-پیگیری سه ماهه با گروه کنترل، انجام شد. ۲۵ بیمار مبتلا به اختلال افسردگی اساسی مراجعه‌کننده به کلینیک‌های روانپزشکی و توانبخشی شهر مشهد به روش نمونه‌گیری مبتنی بر هدف(غیر احتمالی) انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها، از آزمون‌های نوروپسیکولوژیک رنگ-واژه استروپ و برو-نرو ‌در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری ۳ ماهه استفاده شد. و سپس بیماران گروه آزمایش به مدت ۲۰ جلسه‌ی ۹۰ دقیقه‌ای (دو‌بار در هفته) تحت مداخله‌ی عصب‌شناختی یکپارچه‌نگر قرار گرفتند. برای محاسبات داده‌ها، از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد.

نتایج: نتایج نشان داد که اثر تعامل بین نمرات برو-نرو(خطای حذف) و گروه(F=2.15 p=0.148) معنی‌دار نبود، اما اثر تعامل بین نمرات برو-نرو(خطای ارتکاب) و گروه معنی‌دار می‌باشد(F=5.04 p=0.011). پس از تحلیل داده‌های آزمون استروپ نیز، نتایج بر معنی دار نبودن اثر تعامل بین نمرات استروپ(تداخل اشتباهات) و گروه(f=0.90 p=0.416) و معنادار بودن اثر تعامل بین نمرات استروپ در خرده مقیاس (تداخل زمان) و گروه(f=1.68 p=0.198) دلالت کردند.

نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه درمان عصب‌شناختی یکپارچه‌نگر می‌تواند در بهبود برخی کارکردهای نوروپسیکولوژیک بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی اثربخش و مورد استفاده قرار گیرد.



واژه‌های کلیدی: درمان عصب‌شناختی یکپارچه‌نگر، اختلال افسردگی اساسی، کارکردهای نوروپسیکولوژیک، استروپ، برو/ نرو