ارزیابی نقش میانجی خودکارآمدی و تنظیم هیجان در رابطه بین حمایت اجتماعی و اهمالکاری در دانشجویان.

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی مشهد

2 هیات علمی آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد

10.22038/jfmh.2025.90929.3281

چکیده

هدف: این مطالعه نقش میانجی خودکارآمدی و تنظیم هیجانی را در رابطه بین حمایت اجتماعی و اهمال‌کاری تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه‌های مشهد، ایران، بررسی می‌کند. اهمال‌کاری، که به تأخیر داوطلبانه در انجام وظایف مهم با وجود پیامدهای منفی تعریف می‌شود، مشکلی رایج در میان دانشجویان است. حمایت اجتماعی، شامل کمک‌های عاطفی و ابزاری از خانواده، دوستان و دیگران، به‌عنوان یک عامل محافظتی بررسی شده و خودکارآمدی و تنظیم هیجانی به‌عنوان میانجی‌های درون‌فردی در نظر گرفته شده‌اند.

روش‌ بررسی:این پژوهش از طراحی توصیفی-همبستگی با مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده کرده است. داده‌ها از 535 دانشجو (246 مرد، 289 زن)در دانشگاه‌های مشهد با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس جمع‌آوری شد. ابزارهای اندازه‌گیری مقیاس اهمال‌کاری تاکمن، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده، مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر و پرسشنامه تنظیم هیجانی بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و Smart PLS تحلیل شدند.

نتایج: نتایج نشان داد که حمایت اجتماعی به‌صورت غیرمستقیم از طریق خودکارآمدی اهمال‌کاری را کاهش می‌دهد (β=-0.189، p<0.001)، اما اثر مستقیم قابل‌توجهی ندارد (β=-0.024، p=0.483). استراتژی تنظیم هیجانی بازنگری شناختی به‌طور قابل‌توجهی اهمال‌کاری را کاهش داد (β=-0.098، p=0.011)، در حالی که سرکوب هیجانی اثر معنی‌داری نداشت (p=0.198).این یافته‌ها نقش میانجی خودکارآمدی و بازنگری شناختی را در رابطه بین حمایت اجتماعی و اهمال‌کاری برجسته می‌کنند.

نتیجه‌گیری: نتایج نشان می دهد مداخلات آموزشی با تمرکز بر تقویت خودکارآمدی و استراتژی‌های تنظیم هیجانی سازگار، به‌ویژه بازنگری شناختی، می‌توانند به‌طور مؤثری اهمال‌کاری تحصیلی را کاهش دهند. این مداخلات می‌توانند عملکرد تحصیلی و سلامت روان دانشجویان را بهبود بخشیده و به پیشرفت فردی و اجتماعی کمک کنند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات