نقش تعدیل‌گر سبک‌های دلبستگی ناایمن در رابطه سازگاری معنوی با رشد معنوی و پریشانی روانی در دانشجویان دارای تجربه‌ی شکست عاطفی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیارگروه مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

2 کارشناس ارشد مشاوره خانواده، گروه مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

3 کارشناسی ارشد، مربی گروه مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

10.22038/jfmh.2022.20068

چکیده

مقدمه: پژوهش حاضر به منظور تعیین نقش تعدیل­گر سبک­های دلبستگی ناایمن در رابطه سازگاری معنوی با رشد معنوی و پریشانی روانی دانشجویان دارای تجربه­ی شکست عاطفی انجام گرفت.
روش کار: جامعه­ی آماری این پژوهش شامل کلیه­ی دانشجویان پسر دانشگاه های شهر اهواز بودند که تجربه­ی شکست عاطفی در رابطه با دختران داشتند. 200 نفر از این افراد به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده دراین پژوهش، پرسشنامه­ی سازگاری معنوی (SCQ)، پرسشنامه رشد معنوی (SAI)، سبک­های دلبستگی (RAAS) و پرسشنامه پریشانی روانی بودند. برای نتایج تحلیل از از روش همبستگی ساده و رگرسیون تعدیل­گر استفاده شد.  
یافته­ها: نتایج نشان داد که بین سازگاری معنوی و رشد معنوی، رابطه­ی مثبت معنیدار (58/0=r، 001/0 p=) و بین سازگاری معنوی و پریشانی روانی رابطه­ی منفی معنی دار وجود دارد (17/0-=r، 01/0 p=). همچنین نتایج رگرسیون تعدیل­گر نشان داد که سبک دلبستگی ناایمن رابطه­ی بین سازگاری معنوی با رشد معنوی را تعدیل می­کند (12/1- =β، 05/0=P)، اما سبک دلبستگی ناایمن رابطه­ی بین سازگاری معنوی و پریشانی روانی را تعدیل نمی­کند(03/0= β، 96/0=p).
نتیجه­گیری: با توجه به نتایج، سازگاری معنوی در رشد معنوی و سلامت روان نقش دارد و دلبستگی تاایمن می­تواند نقش تعدیل کننده در رابطه سازگاری معنوی و رشد معنوی داشته باشد.

کلیدواژه‌ها