بررسی رابطه کیفیت زندگی با همکاری درمانی و سابقه درمان (دارودرمانی) بدون روان‌درمانی و ویژگی‌های دموگرافیک در بیماران مبتلا به دیابت نوع2

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان (اصفهان)، اصفهان، ایران

2 دانشیار، مرکز تحقیقات روان‌تنی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 استادیار، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، اصفهان، ایران

چکیده

مقدمه: دیابت نوع 2، یکی از شایع­ترین اختلالات روان­تنی و سومین عامل مرگ و میر در جهان می باشد که عوامل روان­شناختی در ایجاد و تشدید علایم آن نقش مهمی ایفا می­کنند، پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه کیفیت زندگی با همکاری درمانی و سابقه روان درمانی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2مراکز بهداشتی درمانی شهرستان کاشان انجام گرفته است.
روش­کار: جامعه پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع2 شهرستان کاشان و حجم نمونه پژوهش حاضر شامل 165 نفر از بیماران این شهرستان می باشد که به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شده­اند. ابزار پژوهش شامل مقیاس­های همکاری درمانی، کیفیت زندگی و مشخصات دموگرافیک محقق­ساخته بودند. داده­ها با نرم­افزار SPSS نسخه 20 تحلیل شدند.
یافته­ها: نتایج بیانگر آن است که میان متغیر کیفیت زندگی با ویژگی­های دموگرافیک بیماران دیابت نوع 2 رابطه وجود ندارد اما سابقه دارودرمانی بدون روان­درمانی دارای رابطه معنی­دار و معکوس با کیفیت زندگی می­باشد. هم­چنین نتایج، رابطه مستقیم و معنی­دار بین همکاری درمانی و کیفیت زندگی را نشان داد.
  نتیجه­گیری: نتایج رابطه مستقیم بین همکاری درمانی و کیفیت زندگی و رابطه معکوس بین سابقه دارودرمانی بدون روان درمانی با کیفیت زندگی را نشان داد و بخش قابل توجهی از موفقیت­های درمان در طولانی­مدت به همکاری درمانی بیمار و توجه بر ابعاد روان­شناختی بیمار، وابسته است. 

کلیدواژه‌ها

موضوعات