<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
			<journal>
			<title>Fundamentals of Mental Health</title>
			<title_fa>مجله اصول بهداشت روانی</title_fa>
			<short_title>مجله اصول بهداشت روانی</short_title>
			<subject>Medical Sciences</subject>
			<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/</web_url>
			<journal_hbi_system_id>0</journal_hbi_system_id>
			<journal_hbi_system_user></journal_hbi_system_user>
			<journal_id_issn></journal_id_issn>
			<journal_id_issn_online>3041-8631</journal_id_issn_online>
			<journal_id_pii></journal_id_pii>
			<journal_id_doi></journal_id_doi>
			<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
			<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
			<journal_id_sid></journal_id_sid>
			<journal_id_nlai></journal_id_nlai>
			<journal_id_science></journal_id_science>
			<language>fa</language>
			<pubdate>
				<type>jalali</type>
				<year>1389</year>
				<month>7</month>
				<day>1</day>
			</pubdate>
			<pubdate>
				<type>gregorian</type>
				<year>2010</year>
				<month>10</month>
				<day>1</day>
			</pubdate>
			<volume>12</volume>
			<number>47</number>
			<publish_type>online</publish_type>
			<publish_edition>1</publish_edition>
			<article_type>fulltext</article_type>
			<articleset><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>بررسی اثربخشی تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری با فرکانس بالا (20 هرتز) در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی عمده ی مقاوم به درمان دارویی</title_fa>
				<title>The study of effects of 20-Hz repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) in patients with medication resistant major depressive disorder</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری (rTMS) در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی عمده‌ی مقاوم به درمان دارویی بود. روش‌کار: در یک مطالعه شبه‌آزمایشی از نوع سری‌های زمانی تک‌گروهی در تابستان و پاییز 1387، 12 آزمودنی مبتلا به اختلال افسردگی عمده با روش  نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به مدت 30 جلسه تحت درمان rTMS با فرکانس20 هرتز، بر روی ناحیه‌ی پشتی‌جانبی قشر پیش‌پیشانی نیمکره‌ی چپ قرار گرفتند. آزمودنی‌ها به کمک مقیاس افسردگی بک، پیش از شروع درمان، در پایان جلسه سی‌ام و 5/1 ماه بعد از دوره درمان ارزیابی شدند. داده‌ها به کمک روش آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری به طور معنی‌داری سبب کاهش علایم افسردگی در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی عمده گردید (001/0P&lt;) و این تغییرات تا 5/1 ماه پس از درمان نیز ادامه داشت. نتیجه‌گیری: تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری در درمان اختلال افسردگی عمده‌ی مقاوم به درمان دارویی تاثیر داشته و اثرات آن بیش از 5/1 ماه پس از درمان هم ماندگار است.  ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[The aim of this study was to examine the efficacy of the repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) in medication-resistant patients with major depressive disorder.  Materials and Methods: In a quasi-experimental one group time-series study in summer and autumn 2008, 12 patients with major depressive disorder were assessed with available sampling and treated with rTMS (20 Hz) over left dorsolateral prefrontal cortex for 30 sessions. All the patients were appraised with Beck depression inventory before first session of treatment, exactly after 30th session and 1.5 months after treatment course. The data were analyzed with analysis of variance and repeated measurements.  Results: rTMS could decrease the symptoms of depression significantly (P&lt;0.001) in patients with major depressive disorder and these effects lasted 1.5 months after rTMS sessions were finished.  Conclusion: rTMS has therapeutic effects in patients with medication resistant major depressive disorder and these effects lasted 1.5 month after treatment.  ]]></abstract>
				<keyword_fa>اختلال افسردگی عمده، تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری، مقاوم</keyword_fa>
				<keyword>: Major depression disorder, Resistant, Transcranial Magnetic Stimulation</keyword>
				<start_page>61</start_page>
				<end_page>552</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_884.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>sanaz</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>khomami</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>ساناز</first_name_fa>
				<middle_name_fa>ساناز</middle_name_fa>
				<last_name_fa>خمامی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>skhomami@ut.ac.ir</email>
				<code>3144</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>کارشناس ارشد روان شناسی، دانشگاه تهران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>تغییرات در کیفیت زندگی و خستگی بیماران زن مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس پس از 8 هفته ورزش در آب</title_fa>
				<title>Changes in quality of life and fatigue in women with multiple sclerosis after 8 weeks of aquatic exercise training</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف از این تحقیق بررسی تاثیر 8 هفته ورزش در آب بر کیفیت زندگی و خستگی در زنان مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس در شهرستان اصفهان بود.
روش‌کار: در این تحقیق نیمه‌تجربی، 21 نفر از زنان مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس نوع عودکننده-فروکش‌کننده مراجعه‌کننده به انجمن مولتیپل‌اسکلروزیس شهر اصفهان در سال 1388 به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمون (10 نفر) و شاهد (11 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمون در یک برنامه‌ی 8 هفته‌ای نظارت شده‌ی ورزش در آب (هر هفته 3 جلسه‌ی یک ساعته با شدت 50 تا 85 درصد ضربان قلب ذخیره‌ی بیشینه) شرکت کردند، در حالی‌که گروه شاهد به زندگی معمول خود ادامه دادند. کیفیت زندگی و خستگی به ترتیب با استفاده از پرسش‌نامه‌ی 54 سئوالی کیفیت زندگی نسخه‌ی ایرانی و مقیاس اصلاح شده‌ی خستگی در شرایط پایه و پایان هفته‌های چهارم و هشتم ارزیابی شدند. اطلاعات با استفاده ار تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: بهبود معنی‌داری در کیفیت زندگی و زیرمقیاس‌های آن (به جز عملکرد ذهنی و جنسی) در گروه آزمون در مقایسه با سطح پایه و گروه شاهد پس از 8 هفته آزمون دیده شد (01/0P&lt;). بر خلاف گروه شاهد، گروه آزمون کاهش معنی‌داری در مقیاس خستگی در هفته‌های 4 و 8 در مقایسه با سطح پایه نشان داد (01/0P&lt;).
نتیجه‌گیری: تمرین ورزشی منظم در آب، مقیاس‌های کیفیت زندگی و خستگی را در زنان مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس بهبود می‌بخشد.
 
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[The aim of this study was to assess the effects of a 8-week aquatic exercise training in quality of life and fatigue in women with multiple sclerosis in Isfahan city, central part of Iran.
 Materials and Methods: In this semi-experimental study, 21 women with clinically-definite relapsing-remittent multiple sclerosis who were registered through the Isfahan multiple sclerosis society in 2009, were selected target oriented and randomly assigned to experimental (10 patients) or control (11 patients) groups. The experimental group participated in a 8-week supervised aquatic exercise program (with intensity of 50-85% of maximal heart rate reserve, 3 times a week and each session lasting 60 minutes), whereas the control group was instructed to maintain their current lifestyle. Quality of life and fatigue were assessed by using the Persian version of the multiple sclerosis quality of life questionnaires and the modified fatigue impact scale at baseline, after 4 and 8 weeks, respectively. The obtained data were analyzed using analysis of variance with repeated measures.
 Results: Significant improvements were found in quality of life and all of its subscales (with exception of cognitive and sexual functions) in the experimental group after 8 weeks of experiment (P&lt;0.01) compared to baseline and to the control group. Unlike the control group, the experimental group showed a significant decrease in fatigue scale at 4 and 8 weeks (P&lt;0.01) compared to baseline.
 Conclusion: Regular aquatic exercise training improves both quality of life and fatigue scales in women with multiple sclerosis.
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>خستگی، کیفیت زندگی، مولتیپل اسکلروزیس، ورزش</keyword_fa>
				<keyword>Exercise, Fatigue, Life Quality, Multiple Sclerosis</keyword>
				<start_page>73</start_page>
				<end_page>562</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1038.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>mahdi</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>kargar</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>مهدی</first_name_fa>
				<middle_name_fa>مهدی</middle_name_fa>
				<last_name_fa>کارگرفرد</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>kargar_m46@yahoo.com</email>
				<code>3145</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیار گروه تربیت بدنی، دانشگاه اصفهان</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>ساخت و هنجاریابی مقیاس درجه بندی تشخیص اختلال سلوک در دانش آموزان مقطع پنجم ابتدایی شهر تهران (فرم معلمان)</title_fa>
				<title>The construction and standardization of the rating scale for diagnosis of conduct disorder among the students in fifth grade of elementary school in Tehran city, central part of Iran (Teachers’ form)</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف از این مطالعه، تهیه‌ی پرسش‌نامه‌ی رفتاری است که توانایی تشخیص اختلال سلوک را از سایر اختلالات کودکان داشته باشد.
روش‌کار: پژوهش حاضر از نوع کاربردی است و 515 نفر از دانش‌آموزان مقطع پنجم ابتدایی در شهر تهران در سال تحصیلی 86-1385، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. برای انجام این مطالعه ابتدا لیستی از ویژگی‌های اختلال سلوک بر طبق منابع بالینی تهیه و در اختیار متخصصین این رشته قرار گرفت، سپس پرسش‌نامه تنظیم شده به 10 نفر از معلمین مقطع پنجم ابتدایی داده شد و نظرات ایشان برای رفع ابهامات استفاده شد و   پرسش‌نامه‌ی نهایی تنظیم گردید. پایایی پرسش‌نامه از طریق روش آلفای کرونباخ، تنصیف و آزمون-آزمون مجدد مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافته‌ها: پس از تحلیل عامل به روش مولفه‌های اصلی و استفاده از چرخش واریماکس، 5 عامل پرخاشگری، بی‌مسئولیتی، فریبکاری، خرابکاری و روابط     بین‌فردی ضعیف استخراج شدند که 70/74 درصد کل واریانس را تبیین می‌کنند. پایایی پرسش‌نامه از طریق روش آلفای کرونباخ 975/0، از طریق روش تنصیف 858/0 و از طریق روش آزمون-آزمون مجدد 973/0 به دست آمد. همبستگی آزمون با پرسش‌نامه‌ی اختلال سلوک (فرم معلمان) 871/0 می‌باشد. نقطه‌ی برش این آزمون با در نظر گرفتن انحراف استاندارد، چارک، آزمون حساسیت و ویژگی و هم چنین صدک، نمره‌ی 60 انتخاب گردید.
نتیجه‌گیری: نسخه‌ی نهایی پرسش‌نامه‌ی تشخیصی اختلالسلوک (فرم معلمان) با پایایی مناسب تهیه گردید.
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[The aim of this study is to provide a behavioral questionnaire which could diagnose conduct disorder from other disorders of childhood.
 Materials and Methods: In this practical study which was done during 2007 and 2008, 515 students in fifth grade elementary school have been selected in Tehran city using random sampling cluster. To implement the study, at first a list of the characteristics of conduct disorder was provided for specialists, according to clinical resources. Completed questionnaire was given to 10 teachers of 5th grade of elementary school and their comments were used in decreasing ambiguities of the questionnaire. So final questionnaire was adjusted.Validity of the questionnaire was assessed through the alpha Kroenbakh, the split-half and the test-retest methods.
 Results: After the factor analysis by method of the main components using varimax rotation, five factors of aggression, irresponsibility, deception, sabotage, and poor interpersonal relationships were extracted, which were explaining 74.70 percent of total variance. Validity of the questionnaire was 0.975, 0.858 and 0.973 through the alpha Kroenbakh, the split-half and the test-retest method, respectively. Correlation of the test with conductive disorder inventory-4 questionnaire (teachers’ form) was 0.871. According to standard deviation, quartile, sensitivity, and specificity and percentile scores of the test, the cut-off point was 60.
 Conclusion: Final version of the diagnostic questionnaire for conduct disorder (teachers’ form) was prepared with reasonable reliability.
 
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>اختلال سلوک، پایایی، روایی، هنجاریابی</keyword_fa>
				<keyword>Conduct disorder, Reliability, Standardization, Validity</keyword>
				<start_page>83</start_page>
				<end_page>574</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1039.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>amin</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>azimkhani</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>امین</first_name_fa>
				<middle_name_fa>امین</middle_name_fa>
				<last_name_fa>عظیم خانی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>amin.azimkhani@gmail.com</email>
				<code>3146</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی دکترای تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه امام رضا (ع)، مشهد</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>بررسی وضعیت سلامت روانی معتادان تزریقی در مراکز گذری روزانه ی استان آذربایجان شرقی</title_fa>
				<title>Mental health status of intravenous drug addicts in drop in centers (DIC) of East Azarbaijan, north western part of Iran</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[شیوع اختلالات روانی در بین معتادان قابل توجه است. هدف از مطالعه‌ی حاضر، بررسی وضعیت سلامت روانی معتادان تزریقی مراکز گذری روزانه می‌باشد.
روش‌کار: در این مطالعه‌ی مورد شاهدی 194 معتاد تزریقی تحت پوشش مراکز گذری روزانه‌ی استان آذربایجان شرقی به عنوان گروه مورد و 130 معتاد تزریقی مراجعه‌کننده به کلینیک درمان نگهدارنده با متادون بیمارستان رازی شهر تبریز به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسش‌نامه‌ی سلامت عمومی 28 گزینه‌ای و اطلاعات کسب شده توسط آزمون‌های من‌ویتنی و رگرسیون لجستیک چندگانه تحلیل شدند.
یافته‌ها: شیوع علایم اختلالات روانی در بین معتادان تزریقی مراکز گذری و کلینیک متادون به ترتیب 4/78 درصد و 3/92 درصد بود. معتادان مراکز گذری  نمرات کمتری در آزمون سلامت عمومی کسب کردند که نشانه سلامت روان بالاتر بود. شیوع اعتیاد به الکل و ارتکاب جرم در بین معتادان بالا بود. مجرد بودن با داشتن علایم اختلالات روانی بالاتر در معتادان همراه بود .
نتیجه‌گیری: شیوع بالای اختلالات روانی در بین معتادان می‌تواند به دشواری در پرهیز دائم و هم‌چنین افزایش رفتارهای پرخطر و ضداجتماعی منجر شود. بالاتر بودن نمره پرسش‌نامه سلامت روان در معتادان  تحت پوشش مراکز گذری نسبت به معتادان کلینیک متادون مطرح‌کننده‌ی تاثیر مثبت مداخله‌های روان‌شناختی در این جمعیت می‌باشد.
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[The prevalence of mental disorders among addicts is notable. The aim of this study was assessment of the mental health status of intravenous drug addicts participated in drop-in-centres (DIC).
 Materials and Methods: In this case control study 194 addicts from DIC of East Azerbaijan, north western part of Iran, were selected as the case and 130 addicts from Razi Hospital methadone maintenance therapy (MMT) clinic of Tabriz (capital of East Azerbaijan) were selected as the control group. Mental health status of addicts was evaluated using general health questionnaire-28 and collected data were analysed by U Mann-Whitney and multiple logistic regression tests.
 Results: The prevalence of mental disorders in DIC addicts and MMT addicts were 78.4% and 92.3%, respectively. DIC addicts obtained significantly lower scores in general health questionnaire (P&lt;0.05) than MMT addicts, showing higher quality of mental health. The prevalence of alcohol dependency and committing crime has been found to be high among drug users. Being single was associated with more mental disorders among addicts.
 Conclusion: High prevalence of mental disorders among addicts could lead to difficulties to achieve permanent abstinence and also increasing risk taking and antisocial behaviors. Higher scores in mental health questionnaire of DIC addicts in comparison to MMT addicts, suggest the positive effects of psychological interventions for this population.
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>اعتیاد، سلامت روانی، سوءمصرف مواد، مرکز گذری</keyword_fa>
				<keyword>Addiction, Mental health, substance abuse</keyword>
				<start_page>95</start_page>
				<end_page>584</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1040.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>leila</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>sahebi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>لیلا</first_name_fa>
				<middle_name_fa>لیلا</middle_name_fa>
				<last_name_fa>صاحبی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>sahebileila@yahoo.com</email>
				<code>3147</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>متخصص اپیدمیولوژی، مرکز کشوری مدیریت سلامت تبریز</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>اثربخشی درمان مدیریت تنش به شیوه ی شناختی رفتاری بر رضایت زناشویی زنان نابارور</title_fa>
				<title>The effectiveness of cognitive behavioral stress management therapy on marital satisfaction in infertile women</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[: ناباروری یک رویداد منفی بسیار مهم در زندگی است که منجر به مشکلات روانی و تجربیات تنش‌زای هیجانی می‌شود. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مدیریت تنش به شیوه‌ی شناختی‌رفتاری بر میزان رضایت زناشویی زنان نابارور مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های بیماری‌های زنان و نازایی شهر یزد بود.
روش‌کار: پژوهش حاضر یک مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی با پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه شاهد و پی‌گیری یک ماهه است. جامعه‌ی آماری، زنان ناباروری بودند که در تابستان 1388 به درمانگاه‌های بیماری‌های زنان و نازایی شهر یزد مراجعه کرده بودند. 24 زن نابارور با بهره‌گیری از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمون (12 نفر) و شاهد (12 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمون 10 جلسه‌ی هفتگی درمان مدیریت تنش به شیوه‌ی شناختی‌رفتاری دریافت کردند. ابزار مورد استفاده، پرسش‌نامه‌ی رضایت زناشویی انریچ و پرسش‌نامه‌ی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 15 با استفاده از روش‌های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس صورت گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین نمرات رضایت زناشویی در گروه آزمون در مراحل پس‌آزمون و پیگیری به طور معنی‌داری نسبت به گروه شاهد افزایش یافته است (001/0=P).
نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاکی از اثربخشی درمان مدیریت تنش به شیوه‌ی شناختی‌رفتاری بر میزان رضایت زناشویی زنان نابارور می‌باشد. با توجه به کاهش رضایت زناشویی در زنان نابارور و موثر بودن مداخله‌ی روانی، درمان‌های  روان‌شناختی در این بیماران می‌تواند مفید باشد.
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Infertility is a major negative event in life which leads to mental problems and emotional stressful experiences. The purpose of this study was to examine the effectiveness of cognitive behavioral stress management (CBSM) therapy on marital satisfaction in infertile women referring to infertility and gynecology clinics in Yazd, central part of Iran.
Materials and Methods: This is a quasi experimental study with pretest-post test design which has a control group and 1 month follow-up. Twenty four infertile women referring to infertility and gynecology clinics in summer 2009 were selected by using available sampling and randomly divided to two experiment and control group (12 women in each group). The experiment group received CBSM therapy for 10 weekly sessions. Data was gathered by using Enrich marital satisfaction and demographic characteristics questionnaires and was analyzed by using SPSS-15 with descriptive statistic and analysis of covariance.
 Results: The finding showed that mean scores of marital satisfaction in experiment group has increased significantly in comparison with the control group (P=0.001) in post test and follow-up.
 Conclusion: Results suggested that CBSM therapyis effective on marital satisfaction in infertile women. According to low marital satisfaction in this group and the effectiveness of mental interventions for them, psychological treatments could be useful in these patients.
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>تنش، رضایت، شناختی رفتاری، ناباروری</keyword_fa>
				<keyword>Cognitive behavioral, Infertility, Satisfaction, stress</keyword>
				<start_page>596</start_page>
				<end_page>603</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1041.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>azade</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>choobforoush</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>آزاده</first_name_fa>
				<middle_name_fa>آزاده</middle_name_fa>
				<last_name_fa>چوبفروش زاده</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>azadechoobforoush@yahoo.com</email>
				<code>3148</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی دکترای روان شناسی، دانشگاه اصفهان</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>بررسی فراوانی تظاهرات آسیب شناسی روانی در بیماران مبتلا به پسوریازیس در شهرستان سمنان</title_fa>
				<title>Frequency of psychopathological manifestations in psoriatic patients in Semnan city, central part of Iran</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[مطالعه حاضر سعی کرده است تا شیوع آسیب‌شناسی روانی در مبتلایان به پسوریازیس در نمونه‌ای از بیماران ایرانی را مورد ارزیابی قرار دهد.
روش‌کار: در این مطالعه‌ی مقطعی، 70 بیمار با تشخیص قطعی پسوریازیس مزمن، مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های پوست شهرستان سمنان در طول نیمه‌ی اول سال 1387، مورد مطالعه قرار گرفتند. شدت بیماری پسوریازیس با استفاده از شاخص تعیین شدت و مساحت پسوریازیس (PASI) طبقه‌بندی گردید. تظاهرات     آسیب‌شناسی روانی بیماران نیز با استفاده از پرسش‌نامه‌ی 90 سئوالی علایم روانی (SCL-90) ارزیابی شد. مقایسه میان متغیرهای طبقه‌ای بین گروه‌ها از طریق آزمون مجذور خی و تحلیل ارتباط میان متغیرهای پیوسته با استفاده از آزمون تی و یا آزمون من‌ویتنی انجام گرفت.
یافته‌ها: شایع‌ترین آسیب‌شناسی روانی در بیماران مبتلا به پسوریازیس شامل علایم افسردگی (4/31 درصد)، وسواس (3/14درصد) و علایم اضطرابی (4/11درصد) بود. رابطه‌ی مستقیم معنی‌دار بین شیوع افسردگی و ازمان پسوریازیس مشاهده گردید (013/0=P). به جز پرخاشگری و بدگمانی، شدت سایر علایم روان‌پزشکی با شدت پسوریازیس رابطه‌ی معنی‌دار آماری داشتند (05/0&lt; P).
نتیجه‌گیری: آسیب‌شناسی روانی به ویژه علایم افسردگی، وسواس و علایم اضطرابی به طور قابل ملاحظه‌ای در بیماران مبتلا به پسوریازیس مشاهده می‌گردند و این علایم با شدت و مدت بیماری پسوریازیس ارتباط قوی دارند.
 
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[The present study tried to assess the frequency of psychopathology in a sample of Iranian psoriatic patients.
 Materials and Methods: In this cross-sectional study, 70 patients with the final diagnosis of chronic psoriasis referred to dermatology clinics of Semnan city, central part of Iran, were studied between April and September 2008. Severity of psoriasis was determined using Psoriasis Area and Severity Index (PASI). Psychopathological manifestations were assessed using Symptom Checklist-90 (SCL-90) questionnaire. Categorical data were compared using chi-square test and the relation among continuous variables was analyzed using t test or U Mann-Whitney test.
 Results: The most common diagnosed psychopathological manifestations in psoriatic patients included: depression (31.4%), obsession (14.3%) and anxiety (11.4%). There was a direct significant correlation between prevalence of depression and chronicity of psoriasis (P=0.013). Significant relationships were found between the severity of psoriasis and all types of psychopathological manifestations, except for aggression and paranoia (P&lt;0.05).
 Conclusion: Psychopathological manifestations particularly depression, obsession and anxiety are notably occurred in psoriatic patients and these symptoms are strongly associated with the severity and duration of psoriasis.
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>افسردگی، پسوریازیس، فراوانی</keyword_fa>
				<keyword>Depression, Frequency, Psoriasis</keyword>
				<start_page>11</start_page>
				<end_page>604</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1042.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>behnaz</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>behnam</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>بهناز</first_name_fa>
				<middle_name_fa>بهناز</middle_name_fa>
				<last_name_fa>بهنام</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email></email>
				<code>3149</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>استادیار روان پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>تاثیر شاخص های محیط کار بر سلامت روانی پزشکان و پرستاران بخش های اورژانس و غیر اورژانس</title_fa>
				<title>Effect of work place parameters on mental health of physicians and nurses of emergency and non-emergency wards</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[: سلامت روان در پزشکان و پرستاران اثر قابل توجهی در سلامت جسمی وروانی بیماران ایشان دارد. لذا بر آن شدیم تا اثرات شاخص‌های محیط کار را بر سلامت روانی پزشکان و پرستاران شاغل در بخش‌های اورژانس را در مقایسه با سایر بخش‌های بیمارستانی بررسی نماییم.
روش‌کار: این مطالعه‌ی مقطعی در سال‌های 88-1387 در بیمارستان‌های دانشگاهی شهر مشهد انجام گرفت. 107 نفر از پزشکان و پرستاران با روش نمونه‌گیری غیراحتمالی در دسترس انتخاب و در دو گروه شاغل در اورژانس و شاغل در سایر بخش‌های بیمارستانی دسته‌بندی شدند. سپس پرسش‌نامه‌های سلامت روان، چک لیست اختلال استرس پس از سانحه، مقیاس محیط کار و پرسش‌نامه‌ی اطلاعات جمعیت‌شناختی را تکمیل نمودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی 5/11 و آزمون‌های تی، من‌ویتنی و مجذور خی مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: متوسط نمره پرسش‌نامه‌ی سلامت روان، مقیاس محیط کار و چک لیست اختلال استرس پس از سانحه در دو گروه اختلاف معنی‌داری نداشت (05/0P&lt;)، در حالی که گروه شاغل در اورژانس تجربه‌ی صدمات شغلی بیشتری داشتند (008/0=P).
نتیجه‌گیری: کار در اورژانس حتی با وجود تجربه‌ی بیشتر صدمات شغلی، بر سلامت روان پزشکان و پرستاران تاثیر منفی نداشت.
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Mental health of physicians and nurses has great influences on their patients’ mental and physical well being, so we decided to determine the effects of work place parameters on mental health of physicians and nurses worked in emergency wards in comparison of who worked in non-emergency wards of hospitals.
 Materials and Methods: This cross-sectional study was performed in university hospitals of Mashhad city, north east of Iran in 2009-2010. Through accessible non-randomized sampling, 107 physicians and nurses were selected and divided in to emergency department and non-emergency department groups. General Health Questionnaire (GHQ), Work Environment Scale (WES), Post Traumatic Stress Disorder Checklist-Civilian version (PCL-C) and demographic questionnaire were used to gathering data. Data has been analyzed with SPSS-11.5, using t-test, U Mann Whitney and chi-square.
 Results: There are no significant relationship in the average of GHQ, WES and PCL-C scores between two groups (P&lt;0.05) but emergency department group had more traumatic experiences in work place (P=0.008).
 Conclusion: Working in emergency departments, even with more occupational traumatic experiences, had no negative effects on mental health of physicians and nurses.
 
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>پرستاران، پزشکان، سلامت روان، محیط کار</keyword_fa>
				<keyword>Mental health, nurse, Physician, Work place</keyword>
				<start_page>19</start_page>
				<end_page>612</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1043.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>negar</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>assadi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>سیده نگار</first_name_fa>
				<middle_name_fa>سیده نگار</middle_name_fa>
				<last_name_fa>اسعدی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>assadin@mums.ac.ir</email>
				<code>3150</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>استادیار گروه طب کار، دانشگاه علوم پزشکی</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>بررسی اثربخشی بازی درمانی تحولی مبتنی بر دلبستگی بر علایم اختلال آسیب دیدگی تحولی در کودکان 3 تا 9 سال</title_fa>
				<title>The efficacy of developmental attachment-based play therapy on developmental trauma disorder symptoms in children from 3 to 9 years old</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[در پژوهش حاضر کارایی بازی‌درمانی تحولی مبتنی بر دلبستگی را در اختلال آسیب‌دیدگی تحولی مورد بررسی قرار داده‌ایم.
روش‌کار: در این پژوهش نیمه‌آزمایشی با گروه شاهد در سال 1388، چهارده بیمار مراجعه‌کننده به درمانگاه روان‌پزشکی اطفال بیمارستان ابن‌سینا و دکتر شیخ مشهد که بر اساس معیارهای وندرکولک مبتلا به اختلال آسیب‌دیدگی تحولی تشخیص داده شده بودند، به طور تصادفی به دو گروه شاهد و آزمون تقسیم شدند. مادران کودکان، آزمون‌های یول جهت سنجش تنش کودکان و فرم کوتاه پرسش‌نامه‌ی تنش والدین را جهت بررسی تنش والدین پاسخ گفتند. جهت گروه آزمون 10 جلسه‌ی هفتگی 5/1 ساعته بازی‌درمانی تحولی مبتنی بر دلبستگی انجام گردید. در پایان جلسات، والدین هر دو گروه مجددا آزمون‌ها را تکمیل کردند. یافته‌ها با کمک آزمون‌های آماری مجذور خی و تی تفسیر شدند.
یافته‌ها: تفاوتی بین دو گروه در متغیرهای جنس، سن و سطح تحصیلات کودکان و سن و سطح تحصیلات مادران وجود نداشت (05/0&lt;P). تفاوت نمرات پرسش‌نامه‌ی یول، پرسش‌نامه‌ی تنش والدین و مقیاس پریشانی والد آن بین گروه آزمون با شاهد پس از مداخله معنی‌دار بود (به ترتیب 001/0&gt;P، 01/0=P و 01/0=P). تغییر معنی‌دار در نمره‌ی کلی پرسش‌نامه‌ی تنش والدین و مقیاس‌های پریشانی والد و اختلال عملکرد در ارتباط کودک‌والد در طی درمان در گروه آزمون دیده شد (05/0&gt;P) که در گروه شاهد تغییر معنی‌دار مشاهده نشد (05/0&lt;P).
نتیجه‌گیری: بازی‌درمانی تحولی مبتنی بر دلبستگی، تنش تجربه شده توسط کودکان و مادران ایشان را کاهش می‌دهد
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[In the present study we examined the effect of developmental attachment-based play therapy (ADAPT) on developmental traumatic disorder (DTD).
Materials and Methods: This research was a semi experimental control study which was performed in Mashhad city, north east of Iran in 2009. Fourteen patients referred to child psychiatry clinic of Ibn-e-Sina and Dr. Sheikh hospitals, who were diagnosed as having DTD based on Vander Kolk criteria by a child psychiatrist, were divided in to 2 groups of intervention and control. Mothers were asked to complete Yule scale and Parenting Stress Index-short form (PSI-SF) to determine child′s and parent′s stress level, respectively. Ten weekly sessions of ADAPT were conducted for intervention groups, each session lasted 1.5 hours. After last session all mothers completed questionnaires for the second time. Data was analyzed by chi square and t test.
 Results: There were no significant differences in the variables of age, sex and level of education of children and age and level of education of mothers between 2 groups (P&gt;0.05). There were significant differences in scores of Yule scale, PSI-SF and parental distress (one of PSI-SF sub scales) between 2 groups after intervention (P&lt;0.001, P=0.01 and P=0.01 respectively). After intervention, significant differences were seen in the scores of PSI-SF, parental distress and parent-child dysfunctional interaction in the intervention group (P&lt;0.05) which was not seen in control group (P&gt;0.05).
 Conclusion: Attachment based developmental play therapy reduces perceived stress in children and their mothers.
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>اختلال آسیب دیدگی تحولی، دلبستگی، روان درمانی</keyword_fa>
				<keyword>attachment, Developmental traumatic disorder, Psychotherapy</keyword>
				<start_page>69</start_page>
				<end_page>620</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1044.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>amir</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>rezaei</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>امیر</first_name_fa>
				<middle_name_fa>امیر</middle_name_fa>
				<last_name_fa>رضایی اردانی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>rezaeia@mums.ac.ir</email>
				<code>3151</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>استادیار گروه روان پزشکی، مرکز تحقیقات روان پزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی مشهد</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>بررسی اثربخشی درمان کوتاه مدت متمرکز بر فراشناخت بر علایم اختلال هراس اجتماعی،بررسی تک آزمودنی</title_fa>
				<title>A study on the effectiveness of brief psychotherapy focused on metacognition in social phobia, a single-subject design</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Research Paper</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[در این مطالعه، اثربخشی یک روش جدید درمانی برای اختلال هراس اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس رویکرد فراشناختی، افکار و عقاید منفی در مورد خود اجتماعی، از سبک پردازش ایجاد شده توسط فراشناخت‌های فرد به وجود می‌آیند. بنابراین، درمان بر اصلاح سبک پردازش، قبل، حین و بعد از رویارویی با موقعیت اجتماعی تمرکز می‌کند.
روش‌کار: در این تحقیق، طرح مطالعه‌ی موردی همراه با خط پایه‌ی چندگانه و پی‌گیری سه ماهه به کار برده شد. نمونه از بین مراجعانی که از آبان تا دی سال 1387 به مرکز مشاوره‌ی دانشگاه شیراز مراجعه نمودند، انتخاب گردید. وی تحت 8 جلسه درمان فراشناختی قرار گرفت. در این تحقیق، از چهار مقیاس پرسش‌نامه فراشناخت هراس اجتماعی، ترس از ارزیابی منفی، اجتناب و آشفتگی اجتماعی و هراس اجتماعی استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل نگاره‌ای و تعیین درصد بهبودی استفاده گردید.
یافته‌ها: در پایان درمان، نتایج حاکی از تغییر معنی‌دار بالینی و آماری در نمرات به دست آمده از تمام مقیاس‌های خاص هراس اجتماعی در مورد این بیمار بود. ضمن این‌که این نتایج در پی‌گیری نیز حفظ شد.
نتیجه‌گیری: درمان فراشناختی می‌تواند درمان کوتاه‌مدت اثربخشی برای اختلال هراس اجتماعی باشد. ارزیابی‌های بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.
 ]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[In this study, the effectiveness of a new treatment for social phobia was investigated. According to the metacognitive approach, negative beliefs/thoughts about the social self are produced from the style of processing driven by the persons metacognitions. Thus, the treatment focuses on modifying the style of processing before, during, and after social situations.
 Materials and Methods: A single case study with multiple baselines and a 3 months follow-up assessment was implemented. The sample of study was selected from clients of counseling center of Shiraz University, who had been registered from October to December 2008. She received 8 sessions of metacognitive therapy. Four questionnaires (social phobia metacognitions questionnaire, fear of negative evaluation, social avoidance and distress, and social phobia inventory) were used in this study. Visual analysis and percent of improvement were used for analysis of the data.
 Results: Results showed that the patient acquired clinical and statistical significant change on a range of standardized outcome measures in specific social phobia measures. Gains were maintained at follow-up.
 Conclusion: Metacognitive therapy could be an effective brief psychotherapy for social phobia. Further evaluations are clearly warranted.
 
 ]]></abstract>
				<keyword_fa>اختلال هراس اجتماعی، فراشناختی، نشخوار ذهنی</keyword_fa>
				<keyword>metacognition, Rumination, Social phobia Disorder</keyword>
				<start_page>41</start_page>
				<end_page>630</end_page>
				<web_url>https://jfmh.mums.ac.ir/article_1045.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>mohamad</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>mahmoodi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>محمد</first_name_fa>
				<middle_name_fa>محمد</middle_name_fa>
				<last_name_fa>محمودی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>mmahmoodi13@gmail.com</email>
				<code>3152</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation></affiliation>
				<affiliation_fa>کارشناس ارشد روان شناسی بالینی، دانشگاه شیراز</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article>
			</articleset>
			</journal>